Intervistuesja: Mund të prezantoheni fillimisht?
Dragana Smiljaniq: Dragana Smiljaniq nga Lipjani. Kam 13 vjet që jetoj në Lapnasellë. Kam marrë një banesë nga Qeveria e Kosovës.
Dragana Smiljaniq: Si e kujtoni periudhën para luftës?
Dragana Smiljaniq: Më parë?! Para viteve nëntëdhjetë ishte mirë, pas viteve nëntëdhjetë ishte kaos. Edhe fëmijët e vegjël mësoheshin që në moshë të vogël të thërrasin demokraci. Nuk mund të kaloja rrugën prej tyre. Kjo është. Kishte demonstrata dhe çudira të ndryshme. Ngjarje të ndryshme.
Intervistuesja: Çfarë kujtoni nga periudha e luftës dhe si u larguat nga shtëpia juaj?
Dragana Smiljaniq: Epo protesta, sulme psikologjike dhe fizike. Nuk mund të dilje i qetë. Jo me të gjithë, me disa. Pra jo me të gjithë, me disa. Me disa ishin sikur tek ne, edhe të mirë edhe të këqij. Kështu që nuk mund ta ndaj atë, sepse unë jetoja në të njëjtën rrugë me… ishim përgjysmë me ta. Pra, disa ishin normale, disa jo. Sikur tek ne, njëjtë.
Intervistuesja: Para luftës, a keni pasur marrëdhënie të mira me fqinjët tuaj shqiptarë?
Dragana Smiljaniq: Më parë?! E thashë tashmë që jo, që nga vitet e nëntëdhjeta. Para viteve të nëntëdhjeta, po. Shkonim në shtëpitë e njëri-tjetrit, edhe nëpër dasma dhe festa dhe urime, edhe për të këqija dhe për të mira.
Intervistuesja: A mendoni se mund ta lëmë pas luftën dhe së bashku të ndërtojmë një shoqëri më të mirë në Kosovë?
Dragana Smiljaniq: Unë mendoj se kjo mundet. Mundet 100% sepse populli si popull mendon ndryshe. Qeveria si qeveri, krejt ndryshe. Pra, politika është një çudi.