Intervistuesja: A mund të prezantoheni për fillim?
Gorica Mitroviq: Gorica Mitroviq nga Lipjani.
Intervistuesja: Si e mbani mend periudhën para luftës?
Gorica Mitroviq: Epo, para luftës, gjithçka ishte në rregull. Pra, jetonim normalisht. Shkonim, lëviznin e kështu me radhë.
Intervistuesja: Çfarë kujtoni nga periudha e luftës dhe si u larguat nga shtëpia juaj?
Gorica Mitroviq: Epo, e mbaj mend që ndodhi papritur ajo më 17 mars. Gjithçka ishte e qetë. Pra, nuk kishte njerëz, nuk kishte tubime dhe befas filluan të mblidhen. Filloi zhurma, të bërtiturat. Më pas filluan të hidhnin kokteje, kokteje të ndezshme. Filluan të na sulmojnë, të qëllojnë. Filluam të iknim dhe ishim kaq të tmerruar. Ishte e frikshme. Pastaj, pas gjithë atyre ngjarjeve, atyre të shtënave, atyre djegieve të shtëpive, ne u tërhoqëm, kaluam nëpër vendbanime. Kemi ecur rrugës pranë kishës. Na ka ndihmuar… atëherë na ka ndihmuar KFOR-i. Në fakt, as që na ndihmuan, por vetëm rrinin ulur në automjetet e tyre dhe na lironin… na treguan se ku duhej të shkonim. Ishte një vend pranë kishës, një kafene. Aty mblidheshim të gjithë derisa të shtënat ishin mbi kokat tona. Dhe kalonin shqiptarët me pushkë e kështu, ne iknim. Iknim nëpër oborre, i kërcenim telat e kështu.
Intervistuesja: Para luftës, a keni pasur marrëdhënie të mira me fqinjët shqiptarë?
Gorica Mitroviq: Paj, nuk kishim edhe shumë fqinj shqiptarë aty. Por ishim normalisht: “Mirëdita, mirëdita”. Nuk kemi pasur kurrfarë problemesh.
Intervistuesja: A mendoni se mund ta lëmë pas luftën dhe së bashku të ndërtojmë një shoqëri më të mirë në Kosovë?
Gorica Mitroviq: Epo, unë mendoj se ne mund ta realizojmë atë, ta harrojmë të gjithë të kaluarën, të harrojmë të gjithë se çfarë kujt i ka ndodhur, edhe neve edhe atyre. Atëherë do të mund të kishte një pajtim. Ta harrojmë të kaluarën, në fakt të nisemi drejt së ardhmes.