Intervistuesja: A mund të prezantoheni dhe të na tregoni se çfarë mbani në mend nga periudha e paraluftës?
Srgjan Pantiq: Epo, kjo ishte një periudhë e shëmtuar, gjatë luftës. Çfarë të them?! Qyteti bosh, një qytet me 300,000 banorë, ishin rreth 40,000 – 50,000. Nuk i ke fqinjët rreth teje, nuk është… nuk është njësoj. Çka me… ishte e shëmtuar, e shëmtuar.
Intervistuesja: Dhe si u larguat nga qyteti juaj? A ju kujtohet koha kur ju është dashur të largoheni nga shtëpia juaj?
Srgjan Pantiq: Epo, u largova ashtu vështirë, dhe u largova i pavetëdijshëm. As që e prisja që nuk do të kthehesha. Prisja që, që… që do të zgjaste ndoshta një muaj, dy, tre dhe dikush do ta përfundonte atë histori dhe do të ktheheshim. Mirëpo, kjo zgjati deri në vitin 2005, kur… ku u ktheva në qytet dhe u përpoqa t’i realizoj disa të drejta. Beteja zgjati shumë dhe u përgjithësua ashtu.
Intervistuesja: Dhe çfarë marrëdhëniesh keni pasur me fqinjët tuaj? Para luftës, a keni pasur marrëdhënie të mira me fqinjët tuaj shqiptarë?
Srgjan Pantiq: Para luftës? Të shkëlqyeshme… raporte të shkëlqyeshme, vërtetë. Ja, edhe sot kur takohemi është kaq e përzemërt nga të dyja palët. Është një kontakt vërtet i mirë. Sigurisht, ka individë që nuk duan të lajmërohen. Nëse ai nuk do të lajmërohet atëherë nuk dua të lajmërohem as unë dhe kaq, kështu përfundon. Por, vërtetë në marrëdhënie të mira ishim, dhe nuk kemi pasur kurrfarë problemesh. Derisa nuk erdhën këta nga anash.
Intervistuesja: Dhe a mendoni se serbët…? A mendoni se mund ta lëmë pas luftën dhe së bashku të ndërtojmë një shoqëri më të mirë në Kosovë?
Srgjan Pantiq: Epo, mendoj se munden. Unë mendoj se mund t’i lënë serbët dhe shqiptarët të flasin në mënyrë që ata të arrijnë një marrëveshje dhe jo të jetë një palë të tretë.
Intervistuesja: Faleminderit!