Intervistuesja: Çfarë mbani në mend nga periudha e luftës?
E intervistuara: Epo, nga periudha e luftës… na la një vragë të rëndë se as nuk e prisnim, as nuk ishim të vetëdijshëm se çfarë na ndodhi, dhe çfarë do të ndodhte më pas. Shumë rëndë na ka rënë. Së pari, humbëm lirinë e lëvizjes… as nuk e dinim se ku po shkonim, as çfarë do të bënim, as kur dhe sa do të zgjaste kjo. Mirëpo, është ajo që ka është.
E intervistuara: A ju kujtohet çfarë marrëdhëniesh keni pasur me fqinjët, kolegët shqiptarë?
E intervistuara: Po. Kam punuar në një kolektiv ku ishim shqiptarët, serbët dhe goranët. Ne kishim një marrëdhënie korrekte. Me vetë faktin që shefi im ishte shqiptar. Nuk kishim asnjë problem. Kemi jetuar shumë korrekt, mirë dhe pajtoheshim. Nuk është ndjerë fare jo marrëdhënia shqiptar dhe serb… unë vetëm i konsideroj dy… dy, kombe. Që ekziston vetëm njeriu dhe jonjeriu.
Intervistuesja: Dhe ju kujtohet momenti kur ju desh të largoheshit nga banesa?
E intervistuara: Po. Atëherë ka qenë më së vështiri për mua, sepse fëmijët ishin të vegjël. Nuk e din se çfarë të marrësh e çfarë të lësh. Por, neve na mbeten të gjithat edhe sot e kësaj dite më asnjëherë nuk kemi hyrë më në atë banesë. Dhe është shumë i rëndë ai kujtim që Prishtinën e kemi aq afër por kaq larg. Ne shkojmë në Prishtinë, por nuk është më ajo. Gjëja më e keqe në gjithë këtë është se nuk guxojmë ta përdorim gjuhën tonë. Gjuhën shqipe nuk e dimë, anglishten nuk e dimë sepse nuk kemi ndërtuar karrierë dhe nuk e llogarisnim që të vinte deri këtu që nuk mund ta përdoresh gjuhën tënde në vendin tënd.
Intervistuesja: Dhe a mendoni se është e mundur që serbët dhe shqiptarët të ndërtojnë një të ardhme më të mirë së bashku?
E intervistuara: Epo, nuk di çfarë të them. Mendoj se nuk është tek ne dhe tek shqiptarët. Këtë e vendosin forcat më të mëdha. Unë mendoj se ne nuk jemi të zotët e shtëpisë tonë. I zoti i shtëpisë është dikush i treti.
Intervistuesja: Ju faleminderit!
E intervistuara: S’ka përse.