Intervistuesja: A mund të prezantoheni fillimisht?
Lazar Stakiq: Përshëndetje! Unë quhem Lazar Stakiq, me prejardhje jam nga Shtimja. Aktualisht jetoj në Badoc të Ri.
Intervistuesja: Si e mbani mend periudhën para luftës?
Lazar Stakiq: Periudhën e paraluftës e mbaj mend si një fëmijëri të lumtur dhe të gëzueshme ku e kaloja kohën me vëllezërit dhe shokët e mi në lojëra të ndryshme.
Intervistuesja: Çfarë kujtoni nga periudha e luftës dhe si u larguat nga shtëpia juaj?
Lazar Stakiq: Nga periudha e luftës më kujtohet zhurma e avionëve, flakët dhe shpërthimet e bombave, ushtria serbe, tanket, topat. Dola nga shtëpia më 12 qershor ‘99 herët në mëngjes. Prindërit e paketuan një çantë udhëtimi. Me ne erdhi halla me vajzën dhe djalin e saj, hipëm në makinë dhe erdhëm në Sushicë.
Intervistuesja: Para luftës, a keni pasur marrëdhënie të mira me fqinjët shqiptarë?
Lazar Stakiq: Para luftës kishim marrëdhënie mjaft normale dhe të mira me fqinjët shqiptarë. Për më tepër, më kujtohet një gjysh shqiptar që gjithmonë, sa herë na shihte, na jepte sheqerka.
Intervistuesja: A mendoni se mund ta lëmë pas luftën dhe së bashku të ndërtojmë një shoqëri më të mirë në Kosovë?
Lazar Stakiq: Çdo luftë lë plagë që nuk duhet t’i harrojmë por duhet të ecim përpara.